ผมเริ่มสับสนว่าผมควรจะกลับไปเป็นมนุษย์เงินเดือนหรือทำสวน ขายของแถวบ้านดีครับ ?
ตอนนี้ผมโดนบีบออกงานมาแล้วครับ 555+ ลองมาทำสวน ปลูกผัก ซึ่งผักหลายชนิดที่ทดลองปลูกได้ผลผลิตดี และสามารถขายหมด ตอนนี้กำลังลงแปลงขนาดกลาง คาดว่าอีก 3-5 เดือนข้างหน้าผักระยะสั้นกับระยะกลางคงได้ผลผลิต และจะเป็นครั้งแรกที่จะออกตลาดในธุรกิจที่ตัวเองทำครับ แล้วยังคิดถึงว่าถ้าผักเหลือจะทำยังไงไม่ให้เป็น waste หรือจะเพิ่ม values อย่างไรซึ่งทำให้ได้ราคามากขึ้น หรือแปรรูปเก็บได้นานขึ้น ผมยิ่งคิดยิ่งมีแรงจับจอบ จับเสียม รดน้ำต้นไม้ ว่างๆไปแอบซุ่มมองสาวอาบน้ำ เอ้ยผิดๆ แอบซุ่มมองร้านขายผักเล็กๆในชุมชน สำรวจราคา นึกในใจ พ่อจะฟันให้เรียบ!! 555+ ดึกๆก็ส่องพันทิพย์ได้ไอเดียอยากขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ทำเลหน้าสวนติดถนน มีรถพนักงานผ่านตลอด รสชาติหมูย่างธรรมดาคนคงเบื่อ คงต้องคิดค้นรสชาติใหม่ๆ เวลาขายนึ่งข้าวเหนียวตี 5 ขายถึง 9.00 น. ขายไม่หมดอย่างน้อยวัตถุดิบแช่เย็นเก็บไว้ได้ ..... พอครับพอ ดึงสติ!! กลับมาเรื่องความกังวลครับ
ถึงแม้ผมจะมีแนวทางสู่อาชีพส่วนตัว แต่รอบข้างผมทำให้ผมคิดว่า ผมควรกลับไปเป็นมนุษย์เงินเดือนดีมั้ย ? อย่างแรกผมโดนมองว่าอายุเยอะแล้วยังนั่งๆนอนๆอยู่บ้าน เกาะพ่อแม่กินป่าวว๊าาา .... ผมไม่ได้แคร์คำพูดใครครับ แต่ผมสงสารพ่อแม่ที่ต้องมาตอบคำถามออกแนวเลี่ยงบาลี เหมือนว่าผมทำงานอยู่ครับ จริงๆแล้วคนแถวบ้านเค้าจะคิดว่าการเป็นมนุษย์เงินเดือนนี่มั่นคง มีเงินทอง มีรถมีบ้าน จะได้รับความรู้สึกเหมือนว่าลูกประสบความสำเร็จแล้ว (ตรงไหนฟ่ะ)
ต่อมาผมรู้สึกว่าตัวเองขาดความน่าเชื่อถือ อยากได้บัตรเครดิตสักใบ กู้เงิน สินเชื่อ คงยากแน่เลยครับ เพราะไม่มีรายได้ประจำ อนาคตคงเหนื่อยแน่ ถ้าต้องการเงินมาหมุน
สุดท้ายเรื่องของหัวใจครับ ช่วงที่ผมเรียนไปทำงานไป เรียนจบและทำงานประจำ เป็นช่วงที่ผมมีเงินใช้ มีเวลาดูแลตัวเอง หันซ้ายก็เหมือนพี่โดม หันขวาก็เหมือนพี่ติ๊กเจษ มองตรงเหมือนติ๊กกลิ่น รู้สึกมั่นใจที่จะกล้าชอบรักใครสักคน ฮ่าๆๆ!!! แต่ตอนนี้หรอครับ หน้าสู้แดด หลังสู้ฝน ขุดจนมือแตก มือด้าน ถอดรองเท้าออกมาเป็นรอยสายคาด คอดำตัวขาว เหมือนหมีแพนด้าเลย 555+ เป็นแบบนี้แล้วใครจะมาชอบ จริงมั้ยครับ ? จริงๆแล้วผมก็อยากมีเมีย มีหลานให้แม่นะ แต่เป็นแบบนี้คงยากแล้วครับ ขนาดคุยผ่านไลน์ ผมยังอายไม่กล้าคุยเลย ผมไม่อยากให้ฝ่ายหญิงอายที่รู้ว่าผมตกต่ำ
ด้วยปัญหาทั้งหมด ผมเลยคิดว่า ผมจะกลับไปเป็นมนุษย์เงินเดือนดีมั้ยครับ ? ตอนนี้ผมอายุ 30 ปี มี ปสก. ทำงานด้านส่งออก กับเซลล์ต่างประเทศสองปีครึ่ง ดันมาตกม้าตายงานล่าสุด ไม่กี่เดือน สรุป ปสก.ไม่กี่ปี เปลี่ยนงาน 3 ที่ ประวัติการทำงานผมเน่าทันที 555+ โดนคัดทิ้งแน่นวลลลล ตอนนี้งานที่หาได้มีแต่ลูกจ้างกงสีครับ ผมบอกตรงๆว่าไม่อยากทำครับ เพราะเจอแต่ปัญหาเดิมๆ ล่าสุดป้าโทรบอกว่า เฮียสนใจนะ เริ่มงานทันที โปร3 เดือน เงินเดือน 13,000 บาท ผ่านโปร 15,000 บาท ทำ 6 วัน โอ้โห ลมจับเลยครับ ผมไม่ได้ดูถูกเงินนะครับ แต่ กทม. ค่าใช้จ่ายเยอะมาก แทบพูดได้ว่า ออกห้องต้องมีจ่าย ทุกอย่างคือต้นทุน แต่ที่บ้านต่างจังหวัดวันๆไม่ได้จ่ายเลยครับ อย่างมากไข่ฟองละ 3 บาท หมูครึ่งโล ผักในสวนฟรี ตอนนี้ลงหางานไปเรื่อยๆ หวังว่าสักที่อาจจะรับเรา จะรีบซักเชิ๊ต กางเกงสแล็ก ขัดรองเท้าให้เงาวับยังกะตู..เด็กเลยครับ
คิดไปก็กลุ้ม นอนไม่หลับ เริ่มสับสนครับ จริงๆแล้วผมมีทางเลือก แต่อย่างไรผมก็อยากให้ทุกฝ่ายมีความสุขครับ
ถ้าพิมพ์วนไปวนมาต้องขออภัยด้วยนะครับ ใช้โทรศัพท์ สุดท้ายฝันดี ราตรีสวัสดิ์ และขอบคุณมากครับ
เริ่มสับสน ควรไปทางไหนดีครับ
ตอนนี้ผมโดนบีบออกงานมาแล้วครับ 555+ ลองมาทำสวน ปลูกผัก ซึ่งผักหลายชนิดที่ทดลองปลูกได้ผลผลิตดี และสามารถขายหมด ตอนนี้กำลังลงแปลงขนาดกลาง คาดว่าอีก 3-5 เดือนข้างหน้าผักระยะสั้นกับระยะกลางคงได้ผลผลิต และจะเป็นครั้งแรกที่จะออกตลาดในธุรกิจที่ตัวเองทำครับ แล้วยังคิดถึงว่าถ้าผักเหลือจะทำยังไงไม่ให้เป็น waste หรือจะเพิ่ม values อย่างไรซึ่งทำให้ได้ราคามากขึ้น หรือแปรรูปเก็บได้นานขึ้น ผมยิ่งคิดยิ่งมีแรงจับจอบ จับเสียม รดน้ำต้นไม้ ว่างๆไปแอบซุ่มมองสาวอาบน้ำ เอ้ยผิดๆ แอบซุ่มมองร้านขายผักเล็กๆในชุมชน สำรวจราคา นึกในใจ พ่อจะฟันให้เรียบ!! 555+ ดึกๆก็ส่องพันทิพย์ได้ไอเดียอยากขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ทำเลหน้าสวนติดถนน มีรถพนักงานผ่านตลอด รสชาติหมูย่างธรรมดาคนคงเบื่อ คงต้องคิดค้นรสชาติใหม่ๆ เวลาขายนึ่งข้าวเหนียวตี 5 ขายถึง 9.00 น. ขายไม่หมดอย่างน้อยวัตถุดิบแช่เย็นเก็บไว้ได้ ..... พอครับพอ ดึงสติ!! กลับมาเรื่องความกังวลครับ
ถึงแม้ผมจะมีแนวทางสู่อาชีพส่วนตัว แต่รอบข้างผมทำให้ผมคิดว่า ผมควรกลับไปเป็นมนุษย์เงินเดือนดีมั้ย ? อย่างแรกผมโดนมองว่าอายุเยอะแล้วยังนั่งๆนอนๆอยู่บ้าน เกาะพ่อแม่กินป่าวว๊าาา .... ผมไม่ได้แคร์คำพูดใครครับ แต่ผมสงสารพ่อแม่ที่ต้องมาตอบคำถามออกแนวเลี่ยงบาลี เหมือนว่าผมทำงานอยู่ครับ จริงๆแล้วคนแถวบ้านเค้าจะคิดว่าการเป็นมนุษย์เงินเดือนนี่มั่นคง มีเงินทอง มีรถมีบ้าน จะได้รับความรู้สึกเหมือนว่าลูกประสบความสำเร็จแล้ว (ตรงไหนฟ่ะ)
ต่อมาผมรู้สึกว่าตัวเองขาดความน่าเชื่อถือ อยากได้บัตรเครดิตสักใบ กู้เงิน สินเชื่อ คงยากแน่เลยครับ เพราะไม่มีรายได้ประจำ อนาคตคงเหนื่อยแน่ ถ้าต้องการเงินมาหมุน
สุดท้ายเรื่องของหัวใจครับ ช่วงที่ผมเรียนไปทำงานไป เรียนจบและทำงานประจำ เป็นช่วงที่ผมมีเงินใช้ มีเวลาดูแลตัวเอง หันซ้ายก็เหมือนพี่โดม หันขวาก็เหมือนพี่ติ๊กเจษ มองตรงเหมือนติ๊กกลิ่น รู้สึกมั่นใจที่จะกล้าชอบรักใครสักคน ฮ่าๆๆ!!! แต่ตอนนี้หรอครับ หน้าสู้แดด หลังสู้ฝน ขุดจนมือแตก มือด้าน ถอดรองเท้าออกมาเป็นรอยสายคาด คอดำตัวขาว เหมือนหมีแพนด้าเลย 555+ เป็นแบบนี้แล้วใครจะมาชอบ จริงมั้ยครับ ? จริงๆแล้วผมก็อยากมีเมีย มีหลานให้แม่นะ แต่เป็นแบบนี้คงยากแล้วครับ ขนาดคุยผ่านไลน์ ผมยังอายไม่กล้าคุยเลย ผมไม่อยากให้ฝ่ายหญิงอายที่รู้ว่าผมตกต่ำ
ด้วยปัญหาทั้งหมด ผมเลยคิดว่า ผมจะกลับไปเป็นมนุษย์เงินเดือนดีมั้ยครับ ? ตอนนี้ผมอายุ 30 ปี มี ปสก. ทำงานด้านส่งออก กับเซลล์ต่างประเทศสองปีครึ่ง ดันมาตกม้าตายงานล่าสุด ไม่กี่เดือน สรุป ปสก.ไม่กี่ปี เปลี่ยนงาน 3 ที่ ประวัติการทำงานผมเน่าทันที 555+ โดนคัดทิ้งแน่นวลลลล ตอนนี้งานที่หาได้มีแต่ลูกจ้างกงสีครับ ผมบอกตรงๆว่าไม่อยากทำครับ เพราะเจอแต่ปัญหาเดิมๆ ล่าสุดป้าโทรบอกว่า เฮียสนใจนะ เริ่มงานทันที โปร3 เดือน เงินเดือน 13,000 บาท ผ่านโปร 15,000 บาท ทำ 6 วัน โอ้โห ลมจับเลยครับ ผมไม่ได้ดูถูกเงินนะครับ แต่ กทม. ค่าใช้จ่ายเยอะมาก แทบพูดได้ว่า ออกห้องต้องมีจ่าย ทุกอย่างคือต้นทุน แต่ที่บ้านต่างจังหวัดวันๆไม่ได้จ่ายเลยครับ อย่างมากไข่ฟองละ 3 บาท หมูครึ่งโล ผักในสวนฟรี ตอนนี้ลงหางานไปเรื่อยๆ หวังว่าสักที่อาจจะรับเรา จะรีบซักเชิ๊ต กางเกงสแล็ก ขัดรองเท้าให้เงาวับยังกะตู..เด็กเลยครับ
คิดไปก็กลุ้ม นอนไม่หลับ เริ่มสับสนครับ จริงๆแล้วผมมีทางเลือก แต่อย่างไรผมก็อยากให้ทุกฝ่ายมีความสุขครับ
ถ้าพิมพ์วนไปวนมาต้องขออภัยด้วยนะครับ ใช้โทรศัพท์ สุดท้ายฝันดี ราตรีสวัสดิ์ และขอบคุณมากครับ